ଆମ ପାଳି
ଆଜି ଇତିହାସ ଆମକୁ ପଚାରୁନାହିଁ — ତୁମେ କେତେ ବଡ଼ ହେବ, ତୁମେ କେତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା ପଚାରୁଛି — ତୁମେ ତୁମ ଅଂଶଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ କି?
Founder, Majhi Group & Majhi OS
ଆମ ପରେ...
ଗୋଟିଏ ଦୌଡ଼ ଅଛି...
ଯାହା କୌଣସି ଜଣେ ମଣିଷ କେବେ ସମାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜଣେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି।
ତା'ପରେ ସେ ଥମିଯାନ୍ତି।
ଆଉ ଦୌଡ଼ଟିକୁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇଦିଅନ୍ତି।
ଜିତ ସେତେବେଳେ ହୁଏ...
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ନିଜ ଅଂଶଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ହୁଏତ ଓଡ଼ିଶାର କାହାଣୀ ମଧ୍ୟ ସେମିତି। ଏହା କୌଣସି ଜଣେ ପିଢ଼ିର କାହାଣୀ ନୁହେଁ - ଏହା ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ଚାଲିଆସୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଯାତ୍ରା। ଆମ ପୂର୍ବରୁ ଅନେକେ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି। ଆଜି ଆମ ହାତରେ ସେହି ଦାୟିତ୍ୱ। କାଲି ଆମ ପରେ ଆଉ କେହି ଏହାକୁ ଆଗକୁ ନେବେ।
ଦିନେ କଳିଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା - ସମୁଦ୍ରକୁ ଭୟ ନ କରି ତାକୁ ପଥ କଲା। ସାଧବମାନେ ସମୁଦ୍ର ପାରି ଗଲେ। ସେମାନେ କେବଳ ବାଣିଜ୍ୟ କରିନଥିଲେ - ଏକ ସାହସୀ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ। ତା'ପରେ ସେହି ଦାୟିତ୍ୱ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ିର ହାତକୁ ଗଲା।
ଦିନେ କଳିଙ୍ଗର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଅସଂଖ୍ୟ ପ୍ରାଣ ହରାଇଗଲା। କିନ୍ତୁ ଇତିହାସ କେବଳ ରକ୍ତପାତକୁ ମନେ ରଖିଲା ନାହିଁ। ସେହି ପିଢ଼ି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଅଂଶଟି ପୂରଣ କରି ଚାଲିଗଲା।
ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ ପାଇକମାନେ ଠିଆ ହେଲେ। ଅନେକ ଜଣା-ଅଜଣା ଓଡ଼ିଆ ନିଜ ଭାଷାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଲେ। ୧୯୩୬ରେ ଓଡ଼ିଶା ନିଜ ପରିଚୟକୁ ପୁଣି ଏକାଠି କଲା। ସେମାନେ ନିଜ ସମୟର କାମ କରିଥିଲେ - ତା'ପରେ ସେହି ଦାୟିତ୍ୱ ଆମ ପୂର୍ବ ପିଢ଼ିର ହାତକୁ ଗଲା।
ସେ ପିଢ଼ି ବିଦ୍ୟାଳୟ ଗଢ଼ିଲେ, ବନ୍ଧ ଗଢ଼ିଲେ, ରାସ୍ତା ଗଢ଼ିଲେ। କେହି ନିଜ ପିଲାଙ୍କୁ ଭଲ ମଣିଷ କରି ଗଢ଼ିଲେ, କେହି ନିଜ କାମକୁ ସଚ୍ଚୋଟ ଭାବରେ କରିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦୌଡ଼ ଶେଷ ହୋଇଛି। ଆମର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବୁଝିଲି - ଆଜି ମୁଁ କେବଳ ନିଜ ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁନାହିଁ; ମୋ ହାତରେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଶାର ଆସନ୍ତାକାଲି ମଧ୍ୟ ଅଛି।
"ଆଜି ଇତିହାସ ଆମକୁ ପଚାରୁନାହିଁ - ତୁମେ କେତେ ବଡ଼ ହେବ, ତୁମେ କେତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ତୁମେ କେତେ ଧନୀ ହେବ। ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା ପଚାରୁଛି - ତୁମେ ତୁମ ଅଂଶଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ କି?"
ଜଣେ ଛାତ୍ର ପାରିବେ। ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ପାରିବେ। ଜଣେ ଚାଷୀ, ଡାକ୍ତର, ଉଦ୍ୟୋଗୀ, ବୈଜ୍ଞାନିକ, ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ, କଳାକାର - ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ପାରିବେ। କେହି ଛୋଟ ନୁହେଁ। କାରଣ ଏହି ଦୌଡ଼ରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ଦୂରତା ଅଛି - କିନ୍ତୁ ଗନ୍ତବ୍ୟ ଗୋଟିଏ।
ଦିନେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଥମିଯିବା। ଆଉ ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ି ଆସିବ। ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆମକୁ ପଚାରିବେ ନାହିଁ - ଆମେ କ'ଣ କହିଥିଲୁ। ସେମାନେ ଦେଖିବେ - ଆମେ କ'ଣ ଛାଡ଼ିଯାଇଥିଲୁ।
ସେମାନଙ୍କ ହାତକୁ ଯେଉଁ ଓଡ଼ିଶା ଯିବ - ସେ ଆଜିର ଓଡ଼ିଶାଠାରୁ ଆହୁରି ଶିକ୍ଷିତ ହେବ କି? ଆହୁରି ସମୃଦ୍ଧ ହେବ କି? ଆହୁରି ସଚ୍ଚୋଟ ହେବ କି? ଆହୁରି ସହୃଦୟ ହେବ କି? ସେହି ଉତ୍ତର ଆଜି ଆମେ ଲେଖୁଛୁ - ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ।
ଆମେ ଏହି ଯାତ୍ରାର ପ୍ରଥମ ପିଢ଼ି ନୁହେଁ। ଆମେ ଶେଷ ପିଢ଼ି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆମେ କେବଳ - କିଛି ସମୟ ପାଇଁ - ଏହି ଦାୟିତ୍ୱର ବାହକ।
"ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ଏମିତି ଦୌଡ଼ିବା, ଯେପରି ଆମ ପୂର୍ବ ପିଢ଼ି ଦୌଡ଼ିଥିଲେ। ଆଉ ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସିବ - ଗର୍ବର ସହ କହିପାରିବା: ଆମ ପରେ... ଓଡ଼ିଶା ଆହୁରି ଭଲ ହେଉ।"
See also: ବିକାଶର ରଥ · ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ କ'ଣ? · ପ୍ରଗତି, ଉନ୍ନତି ଆଉ ବିକାଶ
Frequently Asked Questions
ଏ ଲେଖାରେ ଦୌଡ଼ ରୂପକ ଦ୍ୱାରା ଲେଖକ କ'ଣ ବୁଝାଇଛନ୍ତି?
ଓଡ଼ିଶାର ଇତିହାସ ଗୋଟିଏ ରିଲେ ଦୌଡ଼ ପରି। ଜଣେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ଥମନ୍ତି, ଆଉ ଦୌଡ଼ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ହାତରେ ଦିଅନ୍ତି। ସାଧବ, ପାଇକ, ୧୯୩୬ ର ଓଡ଼ିଆ — ସମସ୍ତେ ନିଜ ଅଂଶ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି। ଆଜି ଆମ ଦୌଡ଼ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।
ଏ ଦୌଡ଼ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ — ଜଣେ ସାଧାରଣ ନାଗରିକ କ'ଣ କରିପାରିବ?
ଜଣେ ଛାତ୍ର ହୁଅନ୍ତୁ, ଶିକ୍ଷକ, ଚାଷୀ ବା ଉଦ୍ୟୋଗୀ — ସମସ୍ତଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ଦୂରତା ଅଛି। ଗନ୍ତବ୍ୟ ଗୋଟିଏ। ଆସନ୍ତା ପ୍ରଜନ୍ମ ଆମ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ — ଆମ ଛାଡ଼ିଯାଇଥିବା ଦୌଡ଼ ଦେଖିବ।
ଓଡ଼ିଶାର ଇତିହାସ ଆଜି ଆମକୁ କ'ଣ ଶିଖାଉଛି?
ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଜନ୍ମ ନିଜ ଅଂଶ ଦୌଡ଼ିଛି — ସାଧବ ସମୁଦ୍ର ପାରିଗଲେ, ପାଇକ ଭାଷା ବଞ୍ଚାଇଲେ, ପୂର୍ବ ପ୍ରଜନ୍ମ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଗଢ଼ିଲେ। ଆଜି ଆମ ହାତରେ ଆସନ୍ତାକାଲି।
Did this land? Push back? Add something I missed?
Reply to Manas →Continue Reading
Related writing
ଓଡ଼ିଆବିକାଶର ରଥ
ରଥଯାତ୍ରାରେ ଯେମିତି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ହାତ ଗୋଟିଏ ରଶି ଧରନ୍ତି, ସେମିତି ବିକଶିତ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ି ଉଠିବ। ଏ ରଶି ପଚାରେ ନାହିଁ — ତୁମେ କିଏ। ଏ ଗୋଟିଏ ହିଁ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରେ — ତୁମେ ଟାଣିବ କି?
ଓଡ଼ିଆଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ କ'ଣ?
ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ସହଜ। ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା କଷ୍ଟକର। ଆମ ପିଢ଼ି ସମ୍ମୁଖରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଠିଆ ହୋଇଛି — ଆମେ କ'ଣ ଏକ ବିକଶିତ ଓଡ଼ିଶା ଗଢ଼ିପାରିବା? ବିକଶିତ ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ପ୍ରକଳ୍ପ ନୁହେଁ। ଏହା ସାଢ଼େ ଚାରି କୋଟି ଓଡ଼ିଆଙ୍କର ସାମୂହିକ ଦାୟିତ୍ୱ।
ଓଡ଼ିଆପ୍ରଗତି, ଉନ୍ନତି ଆଉ ବିକାଶ
ପ୍ରଗତି, ବିକାଶ ଓ ଉନ୍ନତିକୁ ଆମେ ପ୍ରାୟ ସମାନ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରୁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଗତି ହେଉଛି ଦିଗ, ବିକାଶ ହେଉଛି କ୍ଷମତା ଏବଂ ଉନ୍ନତି ହେଉଛି ଫଳ। ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଏହି ପାର୍ଥକ୍ୟ ବୁଝିବା କାହିଁକି ଜରୁରୀ?