ଆମ ପାଳି

ଆମ ପରେ...

ଗୋଟିଏ ଦୌଡ଼ ଅଛି...

ଯାହା କୌଣସି ଜଣେ ମଣିଷ କେବେ ସମାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜଣେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି।

ତା'ପରେ ସେ ଥମିଯାନ୍ତି।

ଆଉ ଦୌଡ଼ଟିକୁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇଦିଅନ୍ତି।

ଜିତ ସେତେବେଳେ ହୁଏ...

ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ନିଜ ଅଂଶଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।

ହୁଏତ ଓଡ଼ିଶାର କାହାଣୀ ମଧ୍ୟ ସେମିତି। ଏହା କୌଣସି ଜଣେ ପିଢ଼ିର କାହାଣୀ ନୁହେଁ — ଏହା ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ଚାଲିଆସୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଯାତ୍ରା। ଆମ ପୂର୍ବରୁ ଅନେକେ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି। ଆଜି ଆମ ହାତରେ ସେହି ଦାୟିତ୍ୱ। କାଲି ଆମ ପରେ ଆଉ କେହି ଏହାକୁ ଆଗକୁ ନେବେ।

ଦିନେ କଳିଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା — ସମୁଦ୍ରକୁ ଭୟ ନ କରି ତାକୁ ପଥ କଲା। ସାଧବମାନେ ସମୁଦ୍ର ପାରି ଗଲେ। ସେମାନେ କେବଳ ବାଣିଜ୍ୟ କରିନଥିଲେ — ଏକ ସାହସୀ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ। ତା'ପରେ ସେହି ଦାୟିତ୍ୱ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ିର ହାତକୁ ଗଲା।

ଦିନେ କଳିଙ୍ଗର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଅସଂଖ୍ୟ ପ୍ରାଣ ହରାଇଗଲା। କିନ୍ତୁ ଇତିହାସ କେବଳ ରକ୍ତପାତକୁ ମନେ ରଖିଲା ନାହିଁ। ସେହି ପିଢ଼ି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଅଂଶଟି ପୂରଣ କରି ଚାଲିଗଲା।

ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ ପାଇକମାନେ ଠିଆ ହେଲେ। ଅନେକ ଜଣା-ଅଜଣା ଓଡ଼ିଆ ନିଜ ଭାଷାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଲେ। ୧୯୩୬ରେ ଓଡ଼ିଶା ନିଜ ପରିଚୟକୁ ପୁଣି ଏକାଠି କଲା। ସେମାନେ ନିଜ ସମୟର କାମ କରିଥିଲେ — ତା'ପରେ ସେହି ଦାୟିତ୍ୱ ଆମ ପୂର୍ବ ପିଢ଼ିର ହାତକୁ ଗଲା।

ସେ ପିଢ଼ି ବିଦ୍ୟାଳୟ ଗଢ଼ିଲେ, ବନ୍ଧ ଗଢ଼ିଲେ, ରାସ୍ତା ଗଢ଼ିଲେ। କେହି ନିଜ ପିଲାଙ୍କୁ ଭଲ ମଣିଷ କରି ଗଢ଼ିଲେ, କେହି ନିଜ କାମକୁ ସଚ୍ଚୋଟ ଭାବରେ କରିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦୌଡ଼ ଶେଷ ହୋଇଛି। ଆମର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବୁଝିଲି — ଆଜି ମୁଁ କେବଳ ନିଜ ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁନାହିଁ; ମୋ ହାତରେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଶାର ଆସନ୍ତାକାଲି ମଧ୍ୟ ଅଛି।

"ଆଜି ଇତିହାସ ଆମକୁ ପଚାରୁନାହିଁ — ତୁମେ କେତେ ବଡ଼ ହେବ, ତୁମେ କେତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ତୁମେ କେତେ ଧନୀ ହେବ। ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା ପଚାରୁଛି — ତୁମେ ତୁମ ଅଂଶଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ କି?"

ଜଣେ ଛାତ୍ର ପାରିବେ। ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ପାରିବେ। ଜଣେ ଚାଷୀ, ଡାକ୍ତର, ଉଦ୍ୟୋଗୀ, ବୈଜ୍ଞାନିକ, ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ, କଳାକାର — ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ପାରିବେ। କେହି ଛୋଟ ନୁହେଁ। କାରଣ ଏହି ଦୌଡ଼ରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ଦୂରତା ଅଛି — କିନ୍ତୁ ଗନ୍ତବ୍ୟ ଗୋଟିଏ।

ଦିନେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଥମିଯିବା। ଆଉ ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ି ଆସିବ। ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆମକୁ ପଚାରିବେ ନାହିଁ — ଆମେ କ'ଣ କହିଥିଲୁ। ସେମାନେ ଦେଖିବେ — ଆମେ କ'ଣ ଛାଡ଼ିଯାଇଥିଲୁ।

ସେମାନଙ୍କ ହାତକୁ ଯେଉଁ ଓଡ଼ିଶା ଯିବ — ସେ ଆଜିର ଓଡ଼ିଶାଠାରୁ ଆହୁରି ଶିକ୍ଷିତ ହେବ କି? ଆହୁରି ସମୃଦ୍ଧ ହେବ କି? ଆହୁରି ସଚ୍ଚୋଟ ହେବ କି? ଆହୁରି ସହୃଦୟ ହେବ କି? ସେହି ଉତ୍ତର ଆଜି ଆମେ ଲେଖୁଛୁ — ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ।

ଆମେ ଏହି ଯାତ୍ରାର ପ୍ରଥମ ପିଢ଼ି ନୁହେଁ। ଆମେ ଶେଷ ପିଢ଼ି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆମେ କେବଳ — କିଛି ସମୟ ପାଇଁ — ଏହି ଦାୟିତ୍ୱର ବାହକ।

"ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ଏମିତି ଦୌଡ଼ିବା, ଯେପରି ଆମ ପୂର୍ବ ପିଢ଼ି ଦୌଡ଼ିଥିଲେ। ଆଉ ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସିବ — ଗର୍ବର ସହ କହିପାରିବା: ଆମ ପରେ... ଓଡ଼ିଶା ଆହୁରି ଭଲ ହେଉ।"

See also: ବିକାଶର ରଥ · ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ କ'ଣ?