ଆମେ ଗୋଟିଏ ଅଜବ ସମୟରେ ବଞ୍ଚୁଛୁ।

ଆମ ପାଖରେ ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଅଧିକ ସୂଚନା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସମୟ କମ୍।

ଅଧିକ ସୁବିଧା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ କମ୍।

ଅଧିକ ସଂଯୋଗ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ନିକଟତା ସବୁବେଳେ ଅଧିକ ନୁହେଁ।

ଅଧିକ ଉତ୍ପାଦନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତୋଷ ସବୁବେଳେ ଅଧିକ ନୁହେଁ।

ଆମ ସହର ବଡ଼ ହେଉଛି। ରାସ୍ତା ଚଉଡ଼ା ହେଉଛି। ଅର୍ଥନୀତି ବଢ଼ୁଛି। ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଆଗକୁ ଯାଉଛି।

ତଥାପି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ବାରମ୍ବାର ମନକୁ ଆସେ:

ଆମେ ସତରେ ଭଲ ହେଉଛୁ କି?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଖୋଜିବାକୁ ଗଲେ ହୁଏତ ଆମକୁ ତିନୋଟି ଶବ୍ଦକୁ ପୁଣିଥରେ ବୁଝିବାକୁ ପଡ଼ିବ:

ପ୍ରଗତି। ଉନ୍ନତି। ବିକାଶ।

ଆମେ ପ୍ରାୟ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ପରସ୍ପରର ପର୍ଯ୍ୟାୟବାଚୀ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରୁ।

କିନ୍ତୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ଏକା ଜିନିଷ ନୁହେଁ।

**ପ୍ରଗତି ହେଉଛି ଦିଗ।

ବିକାଶ ହେଉଛି କ୍ଷମତା।

ଉନ୍ନତି ହେଉଛି ଫଳ।**

ପ୍ରଗତି ହେଉଛି ଯାତ୍ରା।

ବିକାଶ ହେଉଛି ସେହି ଯାତ୍ରାକୁ ସମ୍ଭବ କରୁଥିବା ମାଧ୍ୟମ।

ଉନ୍ନତି ହେଉଛି ସେହି ଯାତ୍ରାର ମାନବୀୟ ଫଳ।

ଗୋଟିଏ ସମାଜ ଆଗକୁ ଯାଇପାରେ, ତଥାପି ଭୁଲ ଦିଗରେ ଯାଇପାରେ।

ଗୋଟିଏ ଅର୍ଥନୀତି ବଡ଼ ହୋଇପାରେ, ତଥାପି ତାହାର ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିର କ୍ଷମତା ସୀମିତ ରହିପାରେ।

ଏବଂ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ଅନେକ ସୂଚକରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରେ, ତଥାପି ତାହାର ସାଧାରଣ ମଣିଷର ଜୀବନରେ ସେହି ପରିବର୍ତ୍ତନର ପ୍ରତିଫଳନ ଦେଖାଯାଇନପାରେ।

ସେଥିପାଇଁ ଏହି ତିନୋଟି ଶବ୍ଦକୁ ଅଲଗା କରି ବୁଝିବା ଜରୁରୀ।

ପ୍ରଗତି: ଆମେ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଛୁ?

ପ୍ରଗତି ମାନେ ଆଗକୁ ଯିବା।

କିନ୍ତୁ କେବଳ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ନୁହେଁ।

ଧରନ୍ତୁ, ଗୋଟିଏ ଗାଡ଼ି ଘଣ୍ଟାକୁ ୧୦୦ କିଲୋମିଟର ବେଗରେ ଯାଉଛି।

କିନ୍ତୁ ଯଦି ଡ୍ରାଇଭର ଭୁଲ ରାସ୍ତାରେ ଅଛନ୍ତି?

ତେବେ ଗତି ଅଛି।

ପ୍ରଗତି ନାହିଁ।

ତେଣୁ ପ୍ରଗତିର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି:

ଆମେ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଛୁ?

ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ଛୋଟ ଉଦାହରଣ ନିଅନ୍ତୁ।

କିଛି ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ କଳାହାଣ୍ଡିର ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ପିପୁଳି ଗଛ ତଳେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନକୁ ଲୋକମାନେ "ହେଲୋ ପଏଣ୍ଟ" ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ, କାରଣ ଗାଁରେ ମୋବାଇଲ ସିଗ୍ନାଲ୍ ନଥିଲା; କେବଳ ସେହି ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ସିଗ୍ନାଲ୍ ମିଳୁଥିଲା।

ଘରୁ କିଛି ଦୂର ଚାଲି ଯୁବକ ଯୁବତୀମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଉଥିଲେ।

କାହାର ଘରକୁ ଫୋନ୍ କରିବା ପାଇଁ।

କାହାର ଖବର ନେବା ପାଇଁ।

କାହାରୋ ପାଠ ପାଇଁ।

କାହାରୋ କାମ ପାଇଁ।

ଆମ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଛୋଟ ଅସୁବିଧା ପରି ଲାଗିପାରେ।

କିନ୍ତୁ ଭାବନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ଫୋନ୍ କଲ୍ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଗଛ ତଳକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ, ସେଠାରେ ଡିଜିଟାଲ ଶିକ୍ଷା, ଡିଜିଟାଲ ଚାକିରି, ଡିଜିଟାଲ ବ୍ୟାଙ୍କିଂ କିମ୍ବା ଡିଜିଟାଲ ଉଦ୍ୟୋଗର ସୁଯୋଗ କେତେ ଦୂର?

ତଥାପି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଛି।

ରାଜ୍ୟରେ ମୋବାଇଲ ନେଟୱର୍କ ନଥିବା ଗାଁର ସଂଖ୍ୟା ୨୦୨୫ରେ ୨,୬୦୩ ଥିବାବେଳେ ୨୦୨୬ରେ ୧,୨୩୭କୁ ହ୍ରାସ ପାଇଥିବା ସରକାରୀ ତଥ୍ୟ ଦର୍ଶାଉଛି।

ଏହା ପ୍ରଗତି।

କିନ୍ତୁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ଗୋଟିଏ କଥା ମନେ ପକାଏ:

ପ୍ରଗତି ହୋଇଛି। କାମ ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ।

କାରଣ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଯୁବକ ଗୋଟିଏ ଫୋନ୍ କଲ୍ ପାଇଁ ଗଛ ତଳକୁ ଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମର ପ୍ରଗତିର ଗୋଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି।

ବିକାଶ: ଆମେ କେତେ ସକ୍ଷମ ହେଉଛୁ?

ବିକାଶ ହେଉଛି କ୍ଷମତା ବଢ଼ିବା।

ଗୋଟିଏ ଗଛ ବଢ଼ିଲେ କେବଳ ତାହାର ଉଚ୍ଚତା ବଢ଼େ ନାହିଁ।

ମୂଳ ଗଭୀର ହୁଏ।

ଡାଳ ବଢ଼େ।

ଛାଇ ବଢ଼େ।

ଫଳ ଦେବାର କ୍ଷମତା ବଢ଼େ।

ବିକାଶ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି।

କେବଳ ଆକାର ନୁହେଁ, କ୍ଷମତା।

କଞ୍ଚା ଲୌହ ଅଯସ୍କ ବାହାର କରିବା ଗୋଟିଏ କ୍ଷମତା।

ତାହାକୁ ଷ୍ଟିଲ୍‌ରେ ପରିଣତ କରିବା ଆଉ ଏକ ବଡ଼ କ୍ଷମତା।

ସେହି ଷ୍ଟିଲ୍‌ରୁ ମେସିନ୍, ରେଳ ଉପକରଣ, ଗାଡ଼ି, ଜାହାଜ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଉଚ୍ଚମୂଲ୍ୟର ଉତ୍ପାଦ ତିଆରି କରିବା ତା'ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ କ୍ଷମତା।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଚରେ ମୂଲ୍ୟ ବଢ଼େ।

ବିକାଶ ହେଉଛି: ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିର ସିଢ଼ିରେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିବା।

ଓଡ଼ିଶାର ଅର୍ଥନୀତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଢ଼ୁଛି। ଶିଳ୍ପ ଓ ମାନୁଫ୍ୟାକ୍ଚରିଂ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।

ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭଲ ଖବର।

କିନ୍ତୁ ଏଠି ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ:

ଆମେ କେବଳ ଅଧିକ ଉତ୍ପାଦନ କରୁଛୁ, ନା ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛୁ?

ଆମେ କେବଳ ଖଣିଜ ବାହାର କରୁଛୁ, ନା ତାହାରୁ ଉଚ୍ଚମୂଲ୍ୟର ଉତ୍ପାଦ ତିଆରି କରୁଛୁ?

ଆମେ କେବଳ କାରଖାନା ଆଣୁଛୁ, ନା ସେହି କାରଖାନାକୁ ଘିରି ଏକ ସ୍ଥାନୀୟ ସପ୍ଲାଇ ଚେନ୍, ଦକ୍ଷ ମାନବ ସମ୍ପଦ, ଗବେଷଣା ଓ ଉଦ୍ୟୋଗୀତାର ପରିବେଶ ଗଢ଼ୁଛୁ?

ଆମେ କେବଳ ଚାକିରି ଖୋଜୁଥିବା ଯୁବକ ତିଆରି କରୁଛୁ, ନା ଚାକିରି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ଯୁବକ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରୁଛୁ?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ତରରେ ହିଁ ବିକାଶର ଗଭୀରତା ଲୁଚିଛି।

କେବଳ ସମ୍ପଦ ଥିବା ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ।

ସମ୍ପଦକୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପରିଣତ କରିବାର କ୍ଷମତା ଥିବା ରାଜ୍ୟ।

କେବଳ ପ୍ରତିଭା ଥିବା ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ।

ପ୍ରତିଭାକୁ ସୁଯୋଗରେ ପରିଣତ କରିବାର ପ୍ରଣାଳୀ ଥିବା ରାଜ୍ୟ।

କେବଳ ଯୁବଶକ୍ତି ଥିବା ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଯୁବଶକ୍ତିକୁ ଉତ୍ପାଦନ, ଉଦ୍ୟୋଗ ଓ ନବସୃଜନରେ ପରିଣତ କରିବାର କ୍ଷମତା ଥିବା ରାଜ୍ୟ।

ଏହା ହେଉଛି ବିକାଶ।

ଉନ୍ନତି: ମଣିଷର ଜୀବନ କେତେ ଭଲ ହେଉଛି?

ଏବେ ଆସେ ସବୁଠାରୁ ମାନବୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ:

ଏହି ସବୁରେ ମଣିଷର ଜୀବନ କେତେ ଭଲ ହେଲା?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଟି ସବୁଠାରୁ କଠିନ।

କାରଣ ଏଠି ସଂଖ୍ୟାଠାରୁ ମଣିଷ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଅର୍ଥନୀତି ବଢ଼ିପାରେ।

କିନ୍ତୁ ଜଣେ ଚାଷୀ ଯଦି ନିଜ ପରିଶ୍ରମର ଉଚିତ ମୂଲ୍ୟ ପାଉନାହାନ୍ତି, ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ରହିଯାଏ।

ନୂଆ କାରଖାନା ଆସିପାରେ।

କିନ୍ତୁ ଜଣେ ଓଡ଼ିଆ ଯୁବକ ଯଦି ଭଲ ରୋଜଗାର ପାଇଁ ସୁରଟ, କେରଳ, ଗୁଜରାଟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ରହିଯାଏ।

ତା'କୁ ଏଠାରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଆମେ କ'ଣ ତିଆରି କଲୁ?

ଉନ୍ନତିର ଅର୍ଥ କେବଳ ଅଧିକ ଟଙ୍କା ନୁହେଁ।

ଏହା ହେଉଛି:

ଅଧିକ ଆୟ।

ଅଧିକ ସମ୍ମାନ।

ଅଧିକ ସୁଯୋଗ।

ଅଧିକ ନିରାପତ୍ତା।

ଅଧିକ ସ୍ୱାଧୀନତା।

ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା:

ନିଜ ଜୀବନର ଦିଗ ନିଜେ ବାଛିବାର ସୁଯୋଗ।

ସମ୍ଭବ ହେଲେ ନିଜ ମାଟିରେ ରହିକରି।

ଏହା ହେଉଛି ଉନ୍ନତି।

ତିନୋଟି ଶବ୍ଦ। ତିନୋଟି ପ୍ରଶ୍ନ।

ପ୍ରଗତି ପଚାରେ: ଆମେ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଛୁ?

ବିକାଶ ପଚାରେ: ଆମେ କେତେ ସକ୍ଷମ ହେଉଛୁ?

ଉନ୍ନତି ପଚାରେ: ମଣିଷର ଜୀବନ କେତେ ଭଲ ହେଉଛି?

ତିନୋଟି ଦରକାର।

କୌଣସି ଗୋଟିଏକୁ ଅଲଗା କରି ଦେଖିଲେ ଚିତ୍ରଟି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ।

ଦିଗ ନଥିଲେ ଗତି ବିପଦଜନକ।

କ୍ଷମତା ନଥିଲେ ସ୍ୱପ୍ନ ଅସମ୍ଭବ।

ଏବଂ ମଣିଷର ଜୀବନ ଭଲ ନହେଲେ ଅନ୍ୟ ସବୁ ସଫଳତା ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ତେଣୁ ଯଦି ମୋତେ ପଚରାଯାଏ:

ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଏବେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ କ'ଣ ଦରକାର?

ମୋର ଉତ୍ତର ହେବ:

ବିକାଶ।

କାରଣ ଆମକୁ କେବଳ ସୁବିଧା ଦରକାର ନୁହେଁ।

ସେହି ସୁବିଧା ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର କ୍ଷମତା ଦରକାର।

ଆମକୁ କେବଳ ଚାକିରି ଦରକାର ନୁହେଁ।

ଚାକିରି ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଅର୍ଥନୀତି ଦରକାର।

ଆମକୁ କେବଳ ଖଣିଜ ଦରକାର ନୁହେଁ।

ସେହି ଖଣିଜରୁ ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଶିଳ୍ପ ଦରକାର।

ଆମକୁ କେବଳ ଡିଗ୍ରୀ ଦରକାର ନୁହେଁ।

ଜ୍ଞାନ, ଗବେଷଣା, ନବସୃଜନ ଓ ଉଦ୍ୟୋଗୀତା ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ସଂସ୍ଥା ଦରକାର।

ଆମକୁ କେବଳ ଯୁବକଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ପଠାଇବାର କ୍ଷମତା ନୁହେଁ।

ନିଜ ମାଟିରେ ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର କ୍ଷମତା ଦରକାର।

କାରଣ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତି ତାହାର ପାଖରେ କେତେ ସମ୍ପଦ ଅଛି, ସେଥିରେ ନୁହେଁ।

ସେହି ସମ୍ପଦରୁ ସେ କେତେ ମୂଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରୁଛି, ସେଥିରେ।

କେବଳ ସମ୍ପଦ ଥିବା ରାଜ୍ୟ ହେବା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ।

ସମ୍ପଦକୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପରିଣତ କରିପାରୁଥିବା ରାଜ୍ୟ ହେବା ହିଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ।

ସେଥିପାଇଁ ମୋ ପାଇଁ ବିକାଶ ହେଉଛି ମୂଳ ପ୍ରଶ୍ନ।

କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ:

ବିକାଶ ନିଜେ ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନୁହେଁ।

ବିକାଶ ହେଉଛି କ୍ଷମତା।

ପ୍ରଗତି ହେଉଛି ଦିଗ।

ଉନ୍ନତି ହେଉଛି ଫଳ।

ଏବଂ ଏହି ତିନୋଟି ଯେତେବେଳେ ଏକାଠି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ଗୋଟିଏ ସମାଜ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼େ।

ତେବେ ଆମେ କ'ଣ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛୁ?

ଆମେ କାହିଁକି ସବୁବେଳେ "ଦିନେ ହେବ" ବୋଲି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛୁ?

ଦିନେ ଆଉ କୌଣସି ଗାଁକୁ "ହେଲୋ ପଏଣ୍ଟ" ଦରକାର ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।

ଦିନେ ଆମର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ହେବ।

ଦିନେ ଆମର ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ନିଜ ମାଟିରେ ସୁଯୋଗ ମିଳିବ।

ଦିନେ ଆମର ଗାଁ ଓ ସହର ମଧ୍ୟରେ ସୁଯୋଗର ଦୂରତା କମିବ।

ଦିନେ ଓଡ଼ିଶା ବିକଶିତ ହେବ।

କିନ୍ତୁ ସେହି "ଦିନେ" କେବେ ଆସିବ?

ଏବଂ ତା'ଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ:

ସେହି ଦିନକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଆମେ ଆଜି କ'ଣ କରୁଛୁ?

ଓଡ଼ିଶା ପାଖରେ ଜମି ଅଛି।

ଖଣିଜ ଅଛି।

ସମୁଦ୍ର ଅଛି।

ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି।

ଯୁବଶକ୍ତି ଅଛି।

ପ୍ରତିଭା ଅଛି।

ପ୍ରବାସୀ ଓଡ଼ିଆଙ୍କର ବିଶାଳ ନେଟୱର୍କ ଅଛି।

ଆମ ପାଖରେ ସମ୍ଭାବନାର ଅଭାବ ନାହିଁ।

ହୁଏତ ଅଭାବ ଅଛି ଗୋଟିଏ ଜିନିଷର:

"ଆସନ୍ତାକାଲି" ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ନକରି "ଆଜି" ଆରମ୍ଭ କରିବାର ସାହସ।

କୌଣସି ରାଜ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ବିକଶିତ ହୁଏ ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିକଶିତ ରାଜ୍ୟର ଇତିହାସରେ ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥାଏ:

ଯେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାହାର ଲୋକମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ବନ୍ଦ କରିଥିଲେ।

ହୁଏତ ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତଟି ଏବେ।

ଆଜିଠାରୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାର୍ଟ

ଗୋଟିଏ ସମାଜର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ସେ କେତେ ତିଆରି କଲା।

କେତେ ଅର୍ଜନ କଲା।

କିମ୍ବା କେତେ ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ିଲା।

ହୁଏତ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି:

ସେ ତା'ର ସବୁଠାରୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷର ଜୀବନକୁ କେତେ ଅସାଧାରଣ କରିପାରିଲା?

ଜଣେ ଗାଁର ପିଲା ଯଦି ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ନିଜ ଜନ୍ମସ୍ଥାନର ସୀମାଠାରୁ ବଡ଼ କରିପାରେ:

ସେ ପ୍ରଗତି।

ସେହି ପିଲାକୁ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରିବାର ଶିକ୍ଷା, ଦକ୍ଷତା ଓ ସୁଯୋଗ ମିଳେ:

ସେ ବିକାଶ।

ଏବଂ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ସାକାର ହୋଇ ତା'ର ଜୀବନକୁ ଅଧିକ ସ୍ୱାଧୀନ, ସମ୍ମାନଜନକ ଓ ସମୃଦ୍ଧ କରେ:

ସେ ଉନ୍ନତି।

ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନିଜେ ନିଜେ ଆସିବ ନାହିଁ।

ଏଥିପାଇଁ ସରକାରର ଭୂମିକା ଅଛି।

ଶିଳ୍ପର ଭୂମିକା ଅଛି।

ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନର ଭୂମିକା ଅଛି।

ସମାଜର ଭୂମିକା ଅଛି।

ଏବଂ ଆମ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ତେଣୁ ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଛାଡ଼ିଯାଉଛି:

ଆପଣଙ୍କ ଓଡ଼ିଶାରେ ସେହି "ପିପୁଳି ଗଛ" କେଉଁଠି?

ସେହି ଗୋଟିଏ ଜାଗା:

ଯେଉଁଠି ଏବେ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ସୁଯୋଗ ଅପହଞ୍ଚ।

ଗୋଟିଏ ପିଲାର ସ୍ୱପ୍ନ ଅଟକିଛି।

ଗୋଟିଏ ପରିବାରର ଜୀବନ ଅପେକ୍ଷାରେ ଅଛି।

ଗୋଟିଏ ଉଦ୍ୟୋଗର ସମ୍ଭାବନା ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇନାହିଁ।

ଗୋଟିଏ ଗାଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ସୁଯୋଗରୁ ଦୂରରେ।

ତାହାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତୁ।

କାରଣ ଯାହାକୁ ଆମେ ଦେଖୁନାହୁଁ, ତାହାକୁ ବଦଳାଇ ପାରିବା ନାହିଁ।

ଏବଂ ଯାହାକୁ ନାମ ଦେଇପାରୁନାହୁଁ, ତାହା ପାଇଁ ଦାବି ମଧ୍ୟ କରିପାରିବା ନାହିଁ।

ତେଣୁ ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ କେବଳ ଆଗକୁ ଯିବା ନୁହେଁ।

କେବଳ ବଡ଼ ହେବା ନୁହେଁ।

କେବଳ ଧନୀ ହେବା ନୁହେଁ।

ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉ: ଆଗକୁ ଯିବା, ଭିତରୁ ବଢ଼ିବା, ଏବଂ ମଣିଷର ଜୀବନକୁ ଭଲ କରିବା।

ସେହି ହେଉଛି: ପ୍ରଗତି। ବିକାଶ। ଉନ୍ନତି।

ଏବଂ ହୁଏତ ଏହି ତିନୋଟି ଶବ୍ଦ ମିଶିକି ହିଁ ଆମେ ଯେଉଁ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଖୋଜୁଛୁ, ତାହାର ସବୁଠାରୁ ସରଳ ପରିଭାଷା।

କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଏହା ନୁହେଁ:

ଓଡ଼ିଶା କେବେ ବିକଶିତ ହେବ?

ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି:

ଆପଣ ତାହାର ବିକାଶରେ କେବେ ଭାଗ ନେବେ?

କାରଣ ଓଡ଼ିଶାର ଭବିଷ୍ୟତ କୌଣସି "ଦିନେ" ଲେଖାଯିବ ନାହିଁ।

ତାହା ଲେଖାଯିବ ଆଜି।

ଆମ ହାତରେ।

See also: ଆମ ପାଳି · ବିକାଶର ରଥ · ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ କ'ଣ?